DCIS voorstadium borstkanker

Mijn eigen ervaring

Toen ik in mei 2014 de diagnose DCIS (voorstadium borstkanker) kreeg was er eerst ongeloof. Ik voelde me prima en was gezond bezig, hoe kon mij dat nu overkomen? Verdriet en boosheid kwamen later.
Wat wel meteen boosheid opriep was dat volgens de arts in het ziekenhuis een operatie de enige goede oplossing was ook al was het pas voorstadium. Mijn eerste ingeving toen ik het woord ‘voorstadium’ hoorde was: er is nog ruimte. Ik beschouwde het als een flinke waarschuwing maar had niet gedacht dat ik geopereerd zou moeten worden. Dat klopte niet met mijn gevoel en ik vroeg bedenktijd. Over zo’n belangrijke beslissing wilde ik toch op z’n minst eerst goed nadenken.
Wat mij ook stoorde was dat het protocol daar niet op voorbereid was, bij de intake gingen ze er automatisch vanuit dat ik de operatie 2 weken later wilde laten doen en dat ik dan alleen nog hoefde te beslissen of ik borstbesparend of amputatie wilde. Een week later hoorde ik trouwens dat borstbesparend niet mogelijk was, maar op dat moment waren de foto’s nog niet gedetailleerd genoeg bekeken.
Toen ik naar huis ging voelde ik heel duidelijk dat ik het heft in eigen handen wilde houden, het ging ten slotte over mijn lichaam, daar wilde ik anderen niet over laten beslissen, ik wilde doen wat goed voor mij voelde. Ik zocht meer informatie en kwam er al snel achter dat DCIS in lang niet alle gevallen uitgroeit tot een echte tumor en dat er ook in ziekenhuizen verschillend gedacht wordt over behandeling. Ik besloot een 2nd opinion aan te vragen en ondertussen ook op zoek te gaan naar mogelijke alternatieven.
Het was wel een domper toen ik een week later hoorde dat alleen amputatie mogelijk was en dat het de ergste graad van het voorstadium was. Toen pas voelde ik boosheid en verdriet, dat het dus blijkbaar wel serieus was en dat ik daarmee moest dealen.
De 2nd opinion had helaas dezelfde uitkomst als de eerste diagnose en het advies was ook hetzelfde: amputatie. In overleg met het ziekenhuis heb ik de operatie toen in eerste instantie 3 maanden uitgesteld, die marge beschouwden ze nog als veilig. Ik voelde dat ik serieus wat moest doen maar ik wilde alleen een operatie als ik ervan overtuigd zou zijn dat dat de beste optie was. Daarin was ik erg vastberaden, ik wilde mijn lichaam helpen om het op te lossen en het niet tegenwerken.
Wat volgde was een verwarrende periode. De ene dag dacht ik zus, de andere zo. Als ik ergens enthousiast over was, las ik iets of hoorde ik iets waardoor het toch niet klopte of het was gewoon niet mogelijk. De uitdaging was om open te blijven staan en te blijven vertrouwen, en steeds weer opnieuw mijn balans te vinden zodat ik in mijn kracht bleef staan. De oefeningen die ik op de coachopleiding Zijnsoriëntatie had geleerd hielpen me daarbij en bij enkele mensen in mijn omgeving kon ik altijd terecht met mijn verhaal. Ze luisterden naar mij, gaven me tips en stelden me vragen, maar lieten me vrij om te ontdekken wat voor mij de juiste weg was.
Stapje voor stapje kwam ik verder. Door alles wat ik hoorde en las kreeg ik steeds meer moeite met een operatie en juist toen ik kon voelen dat die mijn vrouwelijkheid niet aan zou tasten en ik daardoor een operatie beter kon accepteren als die toch nodig zou zijn, vond ik ‘toevallig’ een alternatieve therapie die voor mijn gevoel helemaal klopte. Ik begon er onmiddellijk mee en wilde voorafgaand aan de geplande operatie laten checken of die effectief was. Helaas hadden ze daar in het ziekenhuis geen mogelijkheden voor, maar door middel van thermografie bleek dat wel te kunnen. Uit de eerste foto bleek dat er geen verontrustende patronen waren maar dat er wel onrustig weefsel was. Ze adviseerden mij om na 3 maanden nog een foto te laten maken, dan zouden eventuele veranderingen te zien kunnen zijn. Die uitslag gaf mij vertrouwen om de operatie nog verder uit te stellen. Op de 2e foto, nog geen half jaar na de 1e diagnose, was te zien dat het onrustige weefsel zich helemaal had hersteld! Het was gelukt en de operatie was overbodig.
Ik ben erg dankbaar dat ik de moed en het vertrouwen had om mijn hart te volgen. Deze periode heeft me veel opgeleverd: meer gezondheid, meer kracht, meer zelfvertrouwen en veel nieuwe inzichten. Eén van de mooiste dingen die ik heb ervaren is dat, door naar mijn intuïtie te luisteren, het pad zich als vanzelf ontvouwde.
Naast een aantal mensen die dicht bij mij stonden heb ik erg veel gehad aan de coachopleiding Zijnsoriëntatie die ik op dat moment volgde en waarin ik had geleerd hoe ik mezelf kon begeleiden. Eigenlijk stond ik daardoor van begin af aan in mijn kracht, waardoor ik beter met moeilijke situaties om kon gaan en mijn gevoel kon volgen om mijn eigen keuzes te maken.

Zelfbegeleiding

Achteraf gezien was misschien wel het belangrijkste dat ik er voor mezelf kon zijn, mezelf kon begeleiden. Daardoor kon ik beter omgaan met gevoelens van boosheid, angst, verdriet, onzekerheid en van niet weten hoe verder. Te midden van alle tumult kon ik toch mijn intuïtie volgen en de keuzes maken die voor mij goed voelden ook al hadden anderen een andere mening. Ik nam het heft in eigen handen.
Met behulp van meditatie en oefeningen van Zijnsoriëntatie heb ik heb mijn gevoelens en emoties steeds bewust opgezocht, waardoor ze konden transformeren en waardoor ik steeds weer terug in balans kon komen.
Eigenlijk had ik van begin af aan het vertrouwen dat het op een of andere manier goed zou komen als ik mijn innerlijke stem zou volgen, en ik merkte dat ik vanzelf dingen aangereikt kreeg die me verder hielpen. Nadat er eerst ook veel verwarring was, werd het pad voor mij gaandeweg steeds duidelijker. Het is niet zozeer van belang wélk pad je gaat, maar dat je je éigen pad gaat, dat je doet wat voor jou klopt. In mijn geval was dat een alternatieve therapie, voor iemand anders kan het de reguliere geneeskunde zijn of een combinatie van beiden. Als je voelt dat dat de keuze van je hart is, is dat het beste voor jou.

Wil je meer weten over mijn ervaringen of heb je behoefte aan begeleiding?
Neem vrijblijvend contact met mij op voor een telefonische of persoonlijke afspraak.