Blog

mijn ervaring met DCIS (voorstadium borstkanker)

Toen ik in mei 2014 de diagnose DCIS (voorstadium borstkanker) kreeg was er eerst ongeloof. Ik voelde me prima en was gezond bezig, hoe kon mij dat nu overkomen? Verdriet en boosheid kwamen later.
Wat wel meteen boosheid opriep was dat volgens de arts in het ziekenhuis een operatie de enige goede oplossing was ook al was het pas voorstadium. Mijn eerste ingeving toen ik het woord ‘voorstadium’ hoorde was: er is nog ruimte. Ik beschouwde het als een flinke waarschuwing maar had niet gedacht dat ik geopereerd zou moeten worden. Dat klopte niet met mijn gevoel en ik vroeg bedenktijd. Over zo’n belangrijke beslissing wilde ik toch op z’n minst eerst goed nadenken.
Wat mij ook stoorde was dat het protocol daar niet op voorbereid was, bij de intake gingen ze er automatisch vanuit dat ik de operatie 2 weken later wilde laten doen en dat ik dan alleen nog hoefde te beslissen of ik borstbesparend of amputatie wilde. Een week later hoorde ik trouwens dat borstbesparend niet mogelijk was, maar op dat moment waren de foto’s nog niet gedetailleerd genoeg bekeken.
Toen ik naar huis ging voelde ik heel duidelijk dat ik het heft in eigen handen wilde houden, het ging ten slotte over mijn lichaam, daar wilde ik anderen niet over laten beslissen, ik wilde doen wat goed voor mij voelde. Ik zocht meer informatie en kwam er al snel achter dat DCIS in lang niet alle gevallen uitgroeit tot een echte tumor en dat er ook in ziekenhuizen verschillend gedacht wordt over behandeling. Ik besloot een 2nd opinion aan te vragen en ondertussen ook op zoek te gaan naar mogelijke alternatieven.
Het was wel een domper toen ik een week later hoorde dat alleen amputatie mogelijk was en dat het de ergste graad van het voorstadium was. Toen pas voelde ik boosheid en verdriet, dat het dus blijkbaar wel serieus was en dat ik daarmee moest dealen.
De 2nd opinion had helaas dezelfde uitkomst als de eerste diagnose en het advies was ook hetzelfde: amputatie. In overleg met het ziekenhuis heb ik de operatie toen in eerste instantie 3 maanden uitgesteld, die marge beschouwden ze nog als veilig. Ik voelde dat ik serieus wat moest doen maar ik wilde alleen een operatie als ik ervan overtuigd zou zijn dat dat de beste optie was. Daarin was ik erg vastberaden, ik wilde mijn lichaam helpen om het op te lossen en het niet tegenwerken.
Wat volgde was een verwarrende periode. De ene dag dacht ik zus, de andere zo. Als ik ergens enthousiast over was, las ik iets of hoorde ik iets waardoor het toch niet klopte of het was gewoon niet mogelijk. De uitdaging was om open te blijven staan en te blijven vertrouwen, en steeds weer opnieuw mijn balans te vinden zodat ik in mijn kracht bleef staan. De oefeningen die ik op de coachopleiding Zijnsoriëntatie had geleerd hielpen me daarbij en bij enkele mensen in mijn omgeving kon ik altijd terecht met mijn verhaal. Ze luisterden naar mij, gaven me tips en stelden me vragen, maar lieten me vrij om te ontdekken wat voor mij de juiste weg was.
Stapje voor stapje kwam ik verder. Door alles wat ik hoorde en las kreeg ik steeds meer moeite met een operatie en juist toen ik kon voelen dat die mijn vrouwelijkheid niet aan zou tasten en ik daardoor een operatie beter kon accepteren als die toch nodig zou zijn, vond ik ‘toevallig’ een alternatieve therapie die voor mijn gevoel helemaal klopte. Ik begon er onmiddellijk mee en wilde voorafgaand aan de geplande operatie laten checken of die effectief was. Helaas hadden ze daar in het ziekenhuis geen mogelijkheden voor, maar door middel van thermografie bleek dat wel te kunnen. Uit de eerste foto bleek dat er geen verontrustende patronen waren maar dat er wel onrustig weefsel was. Ze adviseerden mij om na 3 maanden nog een foto te laten maken, dan zouden eventuele veranderingen te zien kunnen zijn. Die uitslag gaf mij vertrouwen om de operatie nog verder uit te stellen. Op de 2e foto, nog geen half jaar na de 1e diagnose, was te zien dat het onrustige weefsel zich helemaal had hersteld! Het was gelukt en de operatie was overbodig.
Ik ben erg dankbaar dat ik de moed en het vertrouwen had om mijn hart te volgen. Deze periode heeft me veel opgeleverd: meer gezondheid, meer kracht, meer zelfvertrouwen en veel nieuwe inzichten. Eén van de mooiste dingen die ik heb ervaren is dat, door naar mijn intuïtie te luisteren, het pad zich als vanzelf ontvouwde.
Naast een aantal mensen die dicht bij mij stonden heb ik erg veel gehad aan de coachopleiding Zijnsoriëntatie die ik op dat moment volgde en waarin ik had geleerd hoe ik mezelf kon begeleiden. Eigenlijk stond ik daardoor van begin af aan in mijn kracht, waardoor ik beter met moeilijke situaties om kon gaan en mijn gevoel kon volgen om mijn eigen keuzes te maken.

Zelfbegeleiding

Achteraf gezien was misschien wel het belangrijkste dat ik er voor mezelf kon zijn, mezelf kon begeleiden. Daardoor kon ik beter omgaan met gevoelens van boosheid, angst, verdriet, onzekerheid en van niet weten hoe verder. Te midden van alle tumult kon ik toch mijn intuïtie volgen en de keuzes maken die voor mij goed voelden ook al hadden anderen een andere mening. Ik nam het heft in eigen handen.
Met behulp van meditatie en oefeningen van Zijnsoriëntatie heb ik heb mijn gevoelens en emoties steeds bewust opgezocht, waardoor ze konden transformeren en waardoor ik steeds weer terug in balans kon komen.
Eigenlijk had ik van begin af aan het vertrouwen dat het op een of andere manier goed zou komen als ik mijn innerlijke stem zou volgen, en ik merkte dat ik vanzelf dingen aangereikt kreeg die me verder hielpen. Nadat er eerst ook veel verwarring was, werd het pad voor mij gaandeweg steeds duidelijker. Het is niet zozeer van belang wélk pad je gaat, maar dat je je éigen pad gaat, dat je doet wat voor jou klopt. In mijn geval was dat een alternatieve therapie, voor iemand anders kan het de reguliere geneeskunde zijn of een combinatie van beiden. Als je voelt dat dat de keuze van je hart is, is dat het beste voor jou.

 

Wil je meer weten over mijn ervaringen of heb je behoefte aan begeleiding?
Neem vrijblijvend contact met mij op voor een telefonische of persoonlijke afspraak.

Zijn wie je bent

Zijn wie je bent

Het klinkt zo simpel ‘zijn wie je bent’, maar wat betekent het eigenlijk en hoe doe je dat?

Zijn wie je bent betekent voor mij leven in overeenstemming met wat je vanbinnen werkelijk voelt. Je zet geen masker op, probeert je niet beter voor te doen dan je bent, je past je niet aan aan hoe je denkt dat anderen je willen zien, maar je volgt je hart en doet wat goed voelt voor jou en voor de wereld om je heen. Je neemt voor lief wat andere mensen ervan vinden, en vindt het niet erg om anders te zijn. Het betekent niet dat je klakkeloos dingen doet zonder rekening te houden met anderen, maar wel dat je geen dingen doet die tegen je gevoel ingaan of eigenlijk niet bij je passen alleen omdat je bang bent voor veranderingen of confrontaties, of omdat je angst hebt om door anderen in steek gelaten te worden.

Als je handelt uit angst laat je niet zien wie je werkelijk bent, je verstopt je achter een masker van vriendelijkheid en meegaandheid, of van verhalen. En, ook al zul je het niet altijd meteen merken, je brengt jezelf in de problemen. Als je niet handelt vanuit je hart, niet durft te doen wat je eigenlijk zou willen doen, kom je vroeg of laat met jezelf in de knoop. Dan is er iets wat steeds meer gaat wringen, je voelt je ongemotiveerd of lusteloos en moe, je zit niet lekker in je vel of voelt je verdrietig vaak zonder dat je precies weet waar het vandaan komt. Je kunt zelfs letterlijk pijn voelen. Wat je dan voelt is de pijn en het verdriet van je eigen hart.

De eerste stap die je dan kunt maken is aandacht te hebben voor de pijn en het verdriet in jou, of voor die moeheid en lusteloosheid. Je kijkt ernaar met een liefdevolle blik, zonder oordeel. Wat het ook is, het mag er zijn, het is een stukje van jou en dat stukje verdient erkenning, het hoeft niet weg. Als je je ogen dicht doet kun je nog beter voelen wat je lichaam je te vertellen heeft. Als je er met je aandacht bij kunt blijven, er geen oordeel aan vast plakt en met een liefdevolle blik kunt kijken, verdwijn je niet in emoties of in eindeloze gedachten en redeneringen. Je bent liefdevol voor jezelf omdat alles in jou er mag zijn.

De volgende stap is om te voelen wat het met je doet als alles er mag zijn. Welk gevoel roept het op? Misschien voel je dat er van binnen iets verandert, dat er meer ruimte ontstaat, dat het lichter wordt of zachter, of dat er een glimlach ontstaat. Ook al is het klein of subtiel, richt je op dat gevoel, laat het helemaal toe en voel hoe je hart open gaat. Voel de liefde en de schoonheid die in je zit en geniet ervan. Zonder oordeel. Laat het stromen in iedere cel van je lichaam. Durf dan vanuit liefde naar jezelf te kijken: wat heb je nodig, wat kun je jezelf geven en wat wil je echt. Laat je hart spreken en durf te zijn wie je bent.

Nelie, 31-7-2017